Kathleen Ferrier
  print this page
Blog Article - 07 January 2018

Surinaamse diaspora nodig voor bestrijding crisis.

Surinaamse diaspora nodig voor bestrijding crisis.

 

‘Nu Mugabe is vertrokken als president van Zimbabwe, zou Bouterse als president van Suriname zijn voorbeeld moeten volgen'. Zomaar een uitspraak van een Surinamer die door de aanhoudende economische crisis in het land geen andere uitweg meer ziet. En dat, vrijwel op de dag af, dat Suriname, 42 jaar geleden, het Koninkrijk der Nederlanden verliet om als zelfstandige republiek verder te gaan. Een onafhankelijke natie, maar intern enorm verscheurd en zonder zicht op herstel op korte termijn. Hoogste tijd voor de ‘Surinaamse diaspora' om in de bres te springen.

 

Crisis

De economische crisis in onze voormalige kolonie Suriname is ongekend groot. In de afgelopen weken verschenen verschillende berichten over een mogelijk faillissement van de grootste en belangrijkste bank van het land, de Surinaamsche Bank. Zo'n faillissement heeft desastreuze gevolgen voor de bevolking van het land. En de situatie in het land was al bedroevend. De inflatie is de afgelopen jaren opgelopen tot 60%, de economie is met 7% gekrompen. De Surinaamse Staat kampt met een enorme staatschuld en heeft geen mogelijkheid deze af te lossen. Ziekenhuizen lijden onder een chronisch tekort aan personeel, medicijnen en medische apparatuur. Ook in het onderwijs holt de kwaliteit in rap tempo achteruit. Leerlingen presteren onder de maat, maar liefst 50% van de VWO-leerlingen van publieke scholen zakte dit jaar voor het eindexamen. Leraren worden slecht betaald en gaan geregeld de straat op om te staken. Ze voelen zich miskend en zwaar onderbetaald door de overheid, omdat het salaris ontoereikend is om in hun levensonderhoud te voorzien.

 

Hulp van buiten

Tegen deze achtergrond is het makkelijk pleiten voor nieuwe geldstromen vanuit Nederland, andere landen of multilatere instellingen. Maar daar zullen de positieve veranderingen niet vandaan komen. Die komen niet van overheden, maar van individuele en gegroepeerde Surinamers zelf. In de eerste plaats van hardwerkende Surinamers in Suriname zelf die zich al jaar en dag met hart en ziel inzetten voor de opbouw van het land. Een land dat, gezegend met vele bodemschatten, natuurlijke hulpbronnen én de kracht van een multiculturele bevolking, alle mogelijkheden heeft uit te groeien tot een zeer welvarend land. Maar ook de hulp van Surinamers (en hun nazaten) buiten Suriname is van cruciaal belang.

 

Diaspora

De Surinaamse ‘diaspora', mensen met een Surinaamse achtergrond die verspreid zijn over verschillende delen van de wereld, bevindt zich vooral in Nederland, op de Nederlandse Antillen, in de Verenigde Staten en Brazilië. Ook zij willen zich direct of indirect van harte inzetten voor de opbouw van het land. Zij doen dat vanuit een natuurlijke verbondenheid, vaak via overmakingen naar hun families.

 

Dat is iets wat vrijwel alle migranten doen. Wereldwijd stuurden, volgens cijfers van de Wereldbank, migranten uit lage- en middeninkomstenlanden 445 miljard dollar naar huis in 2016. Dat is 50% meer dan in 2007 en voor dit jaar, 2017, wordt een totaal van 450 miljard dollar verwacht.

 

Op zich is dat goed nieuws voor Suriname. Er is behoefte aan de inzet van de diaspora, al is er natuurlijk ook weerstand tegen als de heren en dames vanuit het buitenland menen de interne problemen wel op te kunnen lossen. Humberto Tan wees erop tijdens de Johan Ferrier Lezing 2016 toen hij aangaf dat Surinamers maar moeilijk hulp van buiten kunnen of willen aanvaarden.

 

Hoe het ook zij, Suriname heeft niet de luxe om geen gebruik te maken van de hulp van de diaspora. De Surinaamse overheid zou eindelijk eens concrete stappen moeten zetten in de vorm van ‘diasporabeleid' om de effectiviteit van diaspora-betrokkenheid te vergoten. Daarbij moeten maatschappelijke organisaties en het bedrijfsleven een veel grotere rol spelen dan nu het geval is.

 

Verandering

Het is makkelijk gedacht dat een vertrek van de huidige president alle problemen van Suriname kan oplossen. Complexe problemen verdwijnen immers niet met makkelijke oplossingen. Er is meer nodig. 42 jaar geleden werd Suriname zelfstandig. Het nam toen vanuit ‘eigen kracht' het heft in eigen hand. Het is nu de hoogste tijd dat Surinamers binnen en buiten het land écht werk maken van veranderingen die nodig zijn voor de ontwikkeling van het enorme potentieel van dit prachtige land.

 

 

Kathleen Ferrier, voorzitter Johan Ferrier Fonds en dochter van oud-president Ferrier.

Dave Ensberg-Kleijkers, vicevoorzitter Johan Ferrier Fonds en kleinzoon van oud-vicepresident Emile Ensberg.

 

Stichting Johan Ferrier Fonds kanaliseert diaspora -betrokkenheid en zet in op duurzame ontwikkeling in Suriname door het steunen van projecten op gebied van onderwijs en cultuur. (www.johanferrierfonds.nl)


  print this page close window