Home - Kathleen Ferrier  
   
   
Blog Articles Overview
Blog Article - 23 July 2017

Religieonderwijs

 

 

Suriname

Opgegroeid in multicultureel en multireligieus Suriname vertel ik vaak hoe wij als kinderen en klasgenoten, religieuze hoogtijdagen met elkaar vierden. Met Kerstfeest waren we samen in de kerk, Iftarmaaltijden aten we samen in de moskee en rond Divali zaten we met onze lichtjes in de mandir. En allemaal leerden we dat we er trots op mogen zijn dat de eerste Joodse begraafplaats van Zuid- Amerika in Suriname ligt, op Jodensavanne, en dat Suriname het enige land ter wereld is, waar een moskee en synagoge pal naast elkaar staan, op één terrein.

 

Als kinderen vonden we het gewoon hoogtijdagen samen te vieren en leerden we verschillende religies van binnenuit kennen. Die kennis op jonge leeftijd opdoen heeft, merkte ik later, grote invloed op het mens- en wereldbeeld dat iemand zich vormt.

 

Begrip

Later, als coördinator van de Vereniging van Migrantenkerken, SKIN, en als volksvertegenwoordiger, pleitte ik ervoor in het basisonderwijs religie-onderwijs als vak in te voeren. Het gaat dan niet om religieus onderwijs, daarvoor zijn ouders en eventueel, de eigen religieuze gemeenschap verantwoordelijk. Het gaat erom op jonge leeftijd kennis op te doen over wereldreligies. Professor Gerrie ter Haar, heeft in haar publicaties meerdere malen gewezen op het positieve effect van een dergelijk vak in het funderend onderwijs. Uiteindelijk komt het erop neer dat kennis over andere religies leidt tot beter begrip van andere culturen én van alles en iedereen wat ‘anders' is, in het algemeen.

 

En dat is precies wat we nodig hebben in een samenleving als de Nederlandse en vele andere, waarin (twee)deling steeds diepere voren trekt.

 

(Twee)deling

Laat ik duidelijk zijn, die (twee)deling is absoluut niet uitsluitend en zelfs niet vooral gebaseerd op religie, cultuur of etniciteit. Er ligt vooral een economische basis aan ten grondslag. Die heeft er inmiddels toe geleid dat een diepe scheiding is ontstaan tussen mensen die wél het gevoel hebben controle te hebben over hun leven en anderen die dat níet hebben. Die groep voelt zich overgeleverd aan mensen ‘ver weg', in Den Haag of in Brussel, die beslissingen nemen vanuit hun eigen realiteit waarin globalisering ‘verheerlijkt' wordt en die heel ver van hen af staat,  mensen voor wie, om begrijpelijke redenen, globalisering vooral bedreigend is.

 

Aziatische Universiteit voor Vrouwen

Onlangs was ik twee weken in Chittagong. Dat is een arme havenstad in het zuiden van Bangladesh. Ik was daar om les in Mensenrechten te geven aan de Aziatische Universiteit voor Vrouwen. Dat is een plek waar jonge vrouwen van alle mogelijke culturele en religieuze achtergrond, afkomstig uit landen als Gaza en West-Bank, Syrië, Afghanistan, Pakistan, Bhutan, Cambodia en China, samen leven op de campus, samen studeren en vooral ook leren van elkaar.

 

Net als wij in Suriname. Verschil is dat zij ouder zijn en vrijwel allemaal ervaringen hebben met (oorlogs) geweld.

In mijn lessen ging het er vaak pittig aan toe. Onderwerpen als mensenrechten en religie, rechten van vouwen, van LGBTI, etc. zijn bij uitstek aanleiding om alle gevoeligheden bloot te leggen en te bespreken. Het was bijzonder en leerzaam om zo een proces mee te maken, te faciliteren en te sturen.

 

Het heeft mij er weer van overtuigd hoe belangrijk het is de gelegenheid te creëren samen ervaringen op te doen en elkaar te leren kennen, in alle verscheidenheid die de mensheid nu eenmaal kenmerkt. 

Alleen op die manier kunnen we komen tot meer begrip en respect. En tot versterking van het gevoel van onderlinge verbondenheid, dat we als mensen steeds meer aan het verliezen zijn.  


print this article   |   share this article on: share this article on twitter share this article on facebook share this article on linkedin
More articles from Kathleen Ferrier
De waan(zin) van de dag (19 August 2017)
6 augustus jl, was ik in Hiroshima en stond aan de oever van de rivier waar duizenden mensen kleurige lampionnen te water lieten. Al die lampionnen droegen een boodschap van vrede. Vrede voor de stad Hiroshima, die op die dag exact 72 jaar geleden in...  |  read blog »
"Echte verandering kan alleen van binnenuit komen". (23 July 2017)
    Twee weken Chittagong zijn omgevlogen. Het was een aaneenrijging van bijzondere ervaringen.   De diversiteit, een van de krachtige kernmerken van Asian University for Women, heb ik in mijn dagelijkse lessen echt beleefd. In Hon...  |  read blog »
Bah bah Bangaldesh (23 July 2017)
    Zelf had ik de uitdrukking nog niet eerder gehoord, maar toen ik aankondigde dat ik naar Bangladesh ging, kreeg ik opvallend vaak de reactie “Ah! Je gaat naar bah bah Bangladesh”. Kennelijk een bekende typering voor dit la...  |  read blog »
"Zijn mensenrechten een religie?" (23 July 2017)
    Inmiddels een paar dagen intensieve lesdagen verder begin ik er al aan te wennen om ‘professor' genoemd te worden. Dat ben ik natuurlijk helemaal niet, ik heb geen andere academische graad dan een ‘master' en dat nog uit d...  |  read blog »
zondag 21 mei 2017 (23 July 2017)
  Zondag is hier maandag. Net als in andere Islamitische landen is het op vrijdag en zaterdag weekend. Vandaag begon dus, na alle festiviteiten van gisteren het gewone werk weer. En de eerste dag van mijn cursus “Mensenrechten in Mondiaa...  |  read blog »
home
profile
articles
contact
 
 
 
home  |   contact  |   cms  |   Huisstijl / Webdesign: DG Graphic Design © 2013-2017