Home - Kathleen Ferrier  
   
   
Blog Articles Overview
Blog Article - 23 July 2017

"Echte verandering kan alleen van binnenuit komen".

 

 

Twee weken Chittagong zijn omgevlogen. Het was een aaneenrijging van bijzondere ervaringen.

 

De diversiteit, een van de krachtige kernmerken van Asian University for Women, heb ik in mijn dagelijkse lessen echt beleefd. In Hong Kong geef ik ook les aan studenten met verschillende achtergronden, China, Myanmar, Laos en Cambodia. Nu had ik leerlingen uit onder andere Gaza, Syrië, Palestina, Nepal, Bhutan, Afghanistan, Pakistan, Cambodia en Bangladesh. Afkomstig ook uit heel verschillende religieuze en culturele achtergrond en met een wereld- en mensbeeld dat getekend is door ervaringen in oorlog en geweld.

 

Allemaal zijn ze gemotiveerd om in de gemeenschappen waar ze uit komen, verandering te brengen, het leven te verbeteren, gelijke kansen voor iedereen te bevorderen.

 

De grote vraag is en blijft: hoe doe je dat?

Een van de Syrische studenten verwoordde het zo: “Als kind leerde ik dat ik het woord  voor ‘leeuw', -assad in het Syrisch-, altijd fluisterend uit moest spreken, anders kwam de familie in gevaar. Dat was helemaal niet erg, ik wist niet beter. Als je ontdekt dat dingen op een andere manier kunnen dan wat jij gewoon vindt en dat ook jij bepaalde rechten hebt, is de vraag: wat doe je daarmee? Hoe kan je verandering brengen in gemeenschappen waar men onwetend is van wat wij hier leren?”

 

Een kernvraag, waarop een interessante discussie volgde waarvan de uitkomst scherp verwoord werd door een student uit Afghanistan: als je ergens verandering wilt brengen moet je één zijn met die gemeenschap. Je moet herkenbaar zijn voor de mensen om wie het gaat. Als ik mij na mijn tijd hier anders zou gaan kleden, zonder shalwar en hoofddoek als ik thuis ben, luistert niemand naar mij. Als zij mij vertrouwen als een van hen kan ik verandering brengen omdat die van een van hen, van binnenuit komt.”

 

Hiermee verwoordde ze de gedachte achter het programma “Pathways for Promis” dat begin vorig jaar van start is gegaan bij AUW. Daarbij zoekt men, binnen de kansarme groepen naar de meest kansarme: meisjes die werkzaam zijn in de textiel industrie en stateloze Rohingya meisjes uit Myanmar en Bangladesh.

Het programma is een succes, inmiddels lopen ongeveer 100 meisjes het speciale traject dat is uitgestippeld, waarbij het leren van goed Engels (vaak vanaf 0) en basiskennis rekenen centraal staan. Ze worden intensief begeleidt en gecoached en met succes: onlangs slaagden 36 meisjes voor het examen om toegelaten te worden tot het reguliere voortraject van een jaar voor de eigenlijke studie begint.

 

Succesvol is ook de visie achter dit programma. Als je werkelijk verandering wilt brengen in de situatie van Rohingya's en de textielindustrie moet je die van binnenuit veranderen. En dus ervoor zorgen dat, bijvoorbeeld de meisjes en vrouwen in de textielindustrie zelf die verandering kunnen brengen.

Het is AUW gelukt. Ze zijn in gesprek gegaan met ‘de bazen' van merken zoals ‘ADIDAS' en ‘H en M' en ‘ZARA'.

Deze bazen, met de hete adem van de steeds kritischer consument in de nek,  hebben de fabrieksdirecteuren erbij gehaald en afspraak is nu, dat AUW de meest talentvolle meisjes selecteert uit tientallen fabrieken en hen een opleiding van minstens vijf jaar aanbiedt. De fabriek belooft al die tijd het loon door te betalen aan de familie. Na haar studie neemt de fabriek het meisje, in ieder geval voor een paar jaar,  weer in dienst, maar nu voor een plek binnen het bedrijf waar beslissingen genomen worden.

En het werkt.

 

Textielconvenanten en overeenkomsten over eerlijke handel zijn van groot belang.

Maar ook die kunnen niet succesvol zijn als er niet van binnenuit werkelijke verandering komt. Van voor de vrouwen en meisjes om wie het gaat.

Die weet hebben van en aanspraak maken op hun meest basale rechten: mensenrechten. 


print this article   |   share this article on: share this article on twitter share this article on facebook share this article on linkedin
More articles from Kathleen Ferrier
De waan(zin) van de dag (19 August 2017)
6 augustus jl, was ik in Hiroshima en stond aan de oever van de rivier waar duizenden mensen kleurige lampionnen te water lieten. Al die lampionnen droegen een boodschap van vrede. Vrede voor de stad Hiroshima, die op die dag exact 72 jaar geleden in...  |  read blog »
Religieonderwijs (23 July 2017)
    Suriname Opgegroeid in multicultureel en multireligieus Suriname vertel ik vaak hoe wij als kinderen en klasgenoten, religieuze hoogtijdagen met elkaar vierden. Met Kerstfeest waren we samen in de kerk, Iftarmaaltijden aten we samen ...  |  read blog »
Bah bah Bangaldesh (23 July 2017)
    Zelf had ik de uitdrukking nog niet eerder gehoord, maar toen ik aankondigde dat ik naar Bangladesh ging, kreeg ik opvallend vaak de reactie “Ah! Je gaat naar bah bah Bangladesh”. Kennelijk een bekende typering voor dit la...  |  read blog »
"Zijn mensenrechten een religie?" (23 July 2017)
    Inmiddels een paar dagen intensieve lesdagen verder begin ik er al aan te wennen om ‘professor' genoemd te worden. Dat ben ik natuurlijk helemaal niet, ik heb geen andere academische graad dan een ‘master' en dat nog uit d...  |  read blog »
zondag 21 mei 2017 (23 July 2017)
  Zondag is hier maandag. Net als in andere Islamitische landen is het op vrijdag en zaterdag weekend. Vandaag begon dus, na alle festiviteiten van gisteren het gewone werk weer. En de eerste dag van mijn cursus “Mensenrechten in Mondiaa...  |  read blog »
home
profile
articles
contact
 
 
 
home  |   contact  |   cms  |   Huisstijl / Webdesign: DG Graphic Design © 2013-2017